Sow, dat is nogal een statement hè? Ik weet het, ik had even je aandacht nodig. En nu ik die heb ga ik je uitleggen waarom je niet wéér een nieuwe behandeling wil zoeken om van je pijn en vermoeidheid af te komen. Want eerlijk? Als je *dit* (ik ga het je zo uitleggen) niet doet, is het allemaal weggegooid geld. Hoe ik dat weet? Tja, been there, done that ;). Fibromyalgie is geen aandoening waarbij je behandelingen nodig hebt, het gaat veel dieper dan dat. En ik leg het je in dit artikel uit.
Ik hopte van behandeling naar behandeling
Jarenlang ging ik van de ene behandelaar weer naar een andere therapeut en als dat niet werkte ging ik tóch weer terug naar de huisarts. Weer een doorverwijzing naar het ziekenhuis. Weer een andere methode om te proberen.
Maar net als jij werd ik vooral heel. vaak. teleurgesteld. Waar ik in het begin nog stond te pópelen om weer iets nieuws uit te proberen en het vertrouwen had dat dit me écht zou kunnen helpen.. werd ik steeds sceptischer.
Van ‘OMG DIT KAN MIJN LEVEN VERANDEREN!!!’, ging ik naar ‘eerst zien, dan geloven..’
Het putte me uit. Wekelijks had ik wel een arts, therapeut of behandelaar waar ik naartoe ging. Maar het hielp niet. Dus ging ik weer naar de volgende. Tot ik besloot: ik kap ermee.
Behandelingen zijn veelal symptoombestrijding
Bij fibromyalgie wordt zelden gekeken naar de oorzaak. Logisch ook, want niemand weet precies wat de oorzaak is, dus hoe kun je daar focus op leggen?
Wat er dan gebeurt is logisch: focus op symptoombestrijding. Pijn verminderen en meer energie ervaren.
Het ding is alleen: je kunt wel gaan werken aan de symptomen, maar als de oorzaak niet wordt aangepakt, lost het op de lange termijn niets op.
Ja, ik heb ook wel eens een behandeling gehad waarna ik verlichting voelde. Een fijne hotstone massage of een sessie bij de chiropractor konden absoluut fijn zijn.
Maar het was altijd maar voor korte duur. Vroeg of laat kwam de pijn weer terug, net zoals de teleurstelling en wanhoop.
De reden dat behandelingen niet helpen om van fibromyalgie af te komen
Je spieren doen pijn, dus worden je spieren behandeld. Maar je spieren zijn niet het probleem, de pijn die je voelt is een gevolg. Dus hoe fijn een massage (bijvoorbeeld) ook kan zijn, het lost het probleem niet op.
En als je wekelijks naar de fysio of een andere therapeut of behandelaar gaat, maar de andere 6 dagen van de week ga je vol over je grenzen, negeer je je pijn en vermoeidheid, vraag je niet om hulp en cijfer je jezelf weg.
Tja.. dan gaat zo’n wekelijkse behandeling niet helpen.
Toen ik 16 was kwam ik wekelijks bij de chiropractor, een superlieve vrouw. De eerste behandelaar die écht oog voor me had en me begreep. Ik wilde 5 dagen carnaval vieren en zij was in die periode gesloten. Wat ze deed? Ze kwam een dag terug om mij te behandelen tussen de dagen carnaval door, zodat ik tóch door kon gaan.
Superlief (nog altijd dankbaar dat ze dit wilde doen), maar dit is dus precies het voorbeeld waarom behandelingen niet werken. Want hoe dankbaar ik ook was dat ze dat wilde doen, het was enkel symptoombestrijding, want de rest van die dagen ging ik vól over mijn grenzen.
Als je verder niets doet aan je gezondheid, niet kijkt naar waarom je lichaam signalen als pijn en vermoeidheid geeft, net verder kijkt dan het fysieke stukje.. gaat er niets veranderen.
Je zoekt op de verkeerde plek naar verlichting
Je zoekt de oplossing in de verkeerde hoek, net zoals ik jarenlang deed, waardoor je geen blijvende verbetering ervaart.
Want als ik je vraag: hoe was je jeugd? Hoe denk jij over jezelf? Sta jij op nummer één in jouw leven? Ben je gelukkig? Sta je altijd ‘aan’ of kun je makkelijk ontspannen?
Wat zijn dan je antwoorden?
Dit zijn die van mij als ik ze jaren terug, toen ik nog elke week een behandeling had staan, zou beantwoorden:
- Hoe was je jeugd? Moeilijk, mijn moeder was depressief dus het voelde meer alsof ik voor haar moest zorgen dan dat er voor mij werd gezorgd. Ik cijferde mezelf altijd weg, zorgde dat ik niemand tot last was en deed wat er verwacht werd zodat mama niet boos of verdrietig werd.
- Hoe denk jij over jezelf? Pff.. ik stel niet zo veel voor. Ik word niet gezien en gehoord, vind mezelf niet echt leuk en al helemaal niet mooi. Ik ben niet goed genoeg.
- Sta jij op nummer één in jouw leven? Nee. Anderen zijn altijd belangrijker dan ik.
- Ben je gelukkig? Nee.
- Sta je altijd aan of kun je makkelijk ontspannen? Ik voel altijd spanning, ontspanning maakt me juist onrustig.
Al van kleins af aan onderdrukte ik mijn wensen en behoeften om mezelf veilig te houden. Als kind ontwikkelde ik overtuigingen als: ik ben het niet waard, ik ben niet goed genoeg, ik mag er niet zijn.
Mijn emoties en gevoelens? Die werden professioneel onderdrukt (met een depressie op 12 jarige leeftijd als gevolg).
Ik had ook echt geen idee wat ik wilde. Gewoon niet. Vragen als ‘welke film wil je kijken?’ of “wat wil je eten?’ zorgde voor blinde paniek. Hartkloppingen. Want wist ik veel. Ik koos altijd datgene waarvan ik dacht dat de ander dat het liefste zou willen, want al een ander blij is, ben ik veilig. Dus hoopte ik maar de juiste keuze te maken.
Onderdrukken van jezelf zorgt voor pijn
Jaar na jaar je emoties opkroppen, en verlangen en wensen negeert. Pijn van anderen met je meeneemt als een last op je schouders. Je verantwoordelijk voelt voor zo ongeveer de hele wereld. Bang bent om fouten te maken, of diepe angst dat iemand boos op je wordt.
Wat denk je dat dat fysiek doet?
Dit alles wat je onderdrukt, wegstopt, komt vast te zitten in je lichaam. En als je dat maar lang genoeg doet, ontstaat er pijn. Raak je vermoeid.
En zeggen je bloedonderzoeken en röntgenfoto’s dat alles goed is.
Want die pijn is niet fysiek te meten. Het is een zware ballast waar je lichaam geen raad mee weet. Onverwerkte trauma’s, belemmerende overtuigingen, vastzittende emoties, een hoop shit van jezelf en anderen die je met je meedraagt en waar nooit ruimte voor is gemaakt.
Dat gaat de fysio niet voor je oplossen met wat oefeningen en een massage.
Daar is méér voor nodig.
Mijn pijn verminderde toen ik stopte met zoeken
Ik zal niet ontkennen dat ik jarenlang verschillende therapieën en behandelingen heb geprobeerd. Meermaals in het ziekenhuis heb gezeten met wanhoop en angst omdat ik bang was dat die extreme pijn en vermoeidheid nooit minder zouden worden en ik wilde dat iemand me beter kon maken.
Maar toen ik op mijn 22e een burn-out kreeg, wist ik één ding heel zeker: de manier hoe ik met mezelf om ga kan niet meer. Het MOET nu anders.
Dus zocht ik niet langer naar een behandelaar. Maar ging ik onderzoeken hoe ik zélf mijn situatie aangenamer kon maken.
Want ja, ik wist al jaren dat ik mijn grenzen moest aangeven, beter voor mezelf mocht zorgen, balans nodig had en ga zo maar door.
Dat wíst ik. Maar ik deed er niets mee. Tot mijn burn-out.
En dat niet alleen: ik nam een coach in de hand, waarmee ik ging werken om mijn trauma’s te helen en innerlijk kindwerk ging doen. Want alles ging terug naar één situatie: mijn jeugd. De periode waarin alles was ontstaan.
De reden waarom mijn lichaam me signalen gaf als pijn en vermoeidheid. Mijn zenuwstelsel was overbelast, mijn lichaam was uitgeput en mijn ziel schreeuwde om authenticiteit.
En pas tóén kwam er (na jaren werken aan mezelf) verandering. Echte, blijvende verandering.
Herstel start niet bij een behandelaar, het start bij JOU
Inmiddels is mijn burn-out ook alweer 10 jaar geleden en kan ik zeggen dat deze moeilijke weg, me vooral iets heel moois heeft gebracht: mijn klachten zijn zo goed als weg, ik voel me energiek en het leven voelt voor het eerst licht.
Alles omdat ik aan mezelf ging werken. Oude pijn ging helen. Mijn zenuwstelsel ging reguleren. Mezelf op één ging zetten en stopte met pleasen en mezelf wegcijferen.
Omdat ik mezelf leerde behandelen met zelfcompassie. Zelfzorg ging zien als iets wat ik verdien, niet iets waarmee ik klachten kan ‘fixen’. Mijn focus ging liggen op doen wat voor mij het beste is, omdat ik dat waard ben.
Ontdekken wat ik wil, en vervolgens eigen keuzes maken. Voor mezelf opkomen, mezelf uitspreken en vooral heel veel huilen, boos zijn, schreeuwen en ruimte maken voor wie ik ben en wat ik nodig heb.
Ik heb mezelf terug. En daarmee kon mijn lichaam tot rust komen.
Voor jou hoeft het geen jaren te duren
Kijk, het grootste voordeel voor jou, dat mijn proces járen heeft geduurd, is dat ik alles zelf heb doorlopen. Elke les heb ik zelf geleerd. Alles heb ik zelf overwonnen. En daardoor heb ik ook bakken met kennis en ervaring om door te geven aan jou.
De belangrijkste principes om de basis voor je herstel te leggen heb ik gebundeld in een training. Geen vage informatie. Maar concreet en praktisch. Zodat je meteen aan de slag kunt om jouw situatie lichter te maken. Want mij is dat ook gelukt dus voor jou is dit ook haalbaar en ik laat je zien hoe.
Klik hier en leg de basis voor je herstel met RECONNECT >
Jouw lichaam probeert je wat te vertellen en ik leer je deze taal verstaan. Zodat je zélf het verschil kunt maken in jouw situatie. Net zoals ik deed.
Want je kunt therapieën en behandelingen blijven volgen tot je een ons weegt, echte verandering ontstaat van binnenuit. Niet bij een massage.
Let’s heal ❤️
